Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Ονειρεύομαι τη θάλασσα!




Τέλη Μαίου και φέτος δεν λέει να μας ζεστάνει ο καιρός. Τέτοιο γκρίζο ουρανό που έχει σήμερα είναι σαν φθινόπωρο! Μιά χαρά με βόλεψε  η κίτρινη εσάρπα που έπλεξα , δεν τη βγάζω απο τους ώμους μου. Έχουμε κανονικό κρύο , πολύ ασυνήθιστο για την εποχή και πολύ κουραστικό μετά απο ένα βαρύ χειμώνα αλλά .........ονειρευόμαστε τη ζέστη . Το καλοκαιράκι είναι μπροστά μας κι αυτό δεν αλλάζει με τίποτε!


Και πλέκω απο την αρχή της Άνοιξης μια κουβερτούλα στα χρώματα της θάλασσας!
Σε βαμβακερό χοντρό νήμα και σε ζωντανά ωραία χρώματα που μου ανοίγουν τη καρδιά.


Είναι ένα μοτίφ, που μεγαλώνει....μεγαλώνει σειρά με τη σειρά , πολύ ευκολόπλεκτο πιστεύω.




Ονειρεύομαι .....ότι....
Θα πάμε για μπάνιο ...σύντομα! Ο Ιγκόρ που εδώ είναι απο παλαιότερη φωτογραφία, ψόφιος μετά το μπάνιο , ονειρεύεται κι αυτός το καλοκαιράκι, λατρεύει τα μικρά ταξίδια και το μπάνιο στη θάλασσα ! Πρός το παρόν αρκείται στο άραγμα στον καναπέ και στις μικρές βόλτες στο βουνό εδώ κοντά να πάρει τις μυρωδιές του.


Πίσω στη κουβέρτα πάλι, τη ξεκίνησα σαν απλό μοτίφ με πέταλα σαν τα granny squares αλλά μετά πρόσθεσα και 3 ίσια κομμάτια όλο ποδαράκια που μετά θα τα διαδεχτούν πάλι πέταλα. Θα την τελειώσω και θα σας τη δείξω ολόκληρη. Είναι μια κουβερτούλα για μωράκια ή και μια ωραία κουβερτούλα για την άμμο για πιο μεγάλα μωρά ....χα χα χα     σαν εμένα.







Πλέκω στα χρώματα της υπέροχης τυρκουάζ θάλασσας της χώρας μας, της κρυστάλλινης θάλασσας στο Πόρτο Κατσίκι στη Λευκάδα όπου είχα τη τύχη να βρεθώ παλιά, της ονειρεμένης θάλασσας της Χαλκιδικής, γιατί μην ξεχνάμε...... σαν τη Χαλκιδική ....δεν έχει!! Ειδικά το δεύτερο πόδι την Τορώνη....τη παραλία του Άη Γιάννη στη Νικήτη, την ακτή Καλογρηάς, το Καλαμίτσι ....αχ αχ αχ.....!

Εδώ είναι ένα μικρό εκκλησάκι που φαίνεται απο τον υπέροχο κόλπο της Πάργας , στο κοντινό νησάκι , σε απόσταση αναπνοής!


Και η μαγευτική θάλασσα της Πάργας, όπου βρέθηκα πριν κανα δυό χρόνια,  για πολύ λίγο ...δηλαδή δεν κολύμπησα εκεί και μου λείπει πολύ!





Το ξύλινο παλιό συρτάρι που αγόρασε ο γιός μου φιλοξενεί τις πέτρες μου απο τη θάλασσα,  που όπου πάω φέρνω πίσω και είναι χρήσιμο όταν θέλω να φωτογραφίσω θαλασσινά πλεκτά!










Απο τη γκρίζα Θεσσαλονίκη , με αγάπη!!!

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Ανοιξιάτικα ραψίματα!



Όταν μπαίνει η Άνοιξη και το σπίτι ξεσηκώνεται για καθάρισμα, σήκωμα των χειμωνιάτικων ρούχων, πλύσιμο κουβερτών, μου έρχονται στο μυαλό τα παλιά χρόνια .Η εικόνα του σπιτιού άνω κάτω και μετά να μοσχομυρίζουν οι πλυμένες κουρτίνες , τα καλύμματα , όλο αυτό μου δημιουργεί, ένα όμορφο συναίσθημα.
 Η ραπτομηχανή υπήρχε τότε στα πιο πολλά σπίτια , τουλάχιστον στη γειτονιά της Θεσσαλονίκης, την Πολίχνη, όπου μεγάλωσα. Η παλιά εκείνη ραπτομηχανή,  ήταν πιο πολύ έπιπλο διακοσμητικό γιατί δεν έραβαν πια πολύ. Απλά μερικές νοικοκυρές την κρατούσαν σαν ενθύμιο και άλλες τις ξεφορτώθηκαν , έτσι γέμισαν τα παλιατζίδικα και εμείς χρόνια μετά μπορεί να δίνουμε υπέρογκα ποσά για να πάρουμε ένα τέτοιο κειμήλιο των παλιών καιρών.




Γιατί να αγοράζουμε κειμήλια άραγε? Γιατί νοσταλγούμε τη ζωή που ζούσαν αγαπημένα μας πρόσωπα και τη δική μας ζωή , σαν παιδιά. Ότι σπίτια κι αν είχαμε μικρά , λιτά σε σχέση με τα σημερινά , χωρίς πολλές ανέσεις , στη ψυχή μας είναι πλούσια. Εγώ μεγάλωσα σε ένα κανονικό διώροφο με αυλή,  κάτω η θεία μου η αγαπημένη , αδελφή της μαμάς μου και πάνω εμείς. Και το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου , ένα όμορφο διώροφο ήταν, που ακόμη υπάρχει και όλο λέω θα πάω να το φωτογραφίσω , για να μη σβηστεί απο τη μνήμη μου.....Εκεί πήγαινα συχνά γιατι τους αγαπούσα τους παππούδες και έμενα και βράδυα όταν ήθελα  ησυχία για να διαβάσω. Καθόλου δεν με πείραζε που δεν είχε ανέσεις, για να λουστώ έβραζα μια κατσαρόλα νερό και ανακάτευα με κρύο σε μιά μεγάλη λεκάνη και με ένα τάσι χάλκινο που είχε αγοράσει η μαμά μου απο τη Τουρκία το κατάφερνα μια χαρά.






Πόσα μπορούμε να βγάλουμε απο τη ζωή μας χωρίς να νοιώσουμε  στέρηση και πόσο ανεξάρτητους θα μας έκανε αυτό κι εμείς δεν το ξέρουμε! 









Όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό επειδή έραψα καλύμματα για τις ξύλινες καρέκλες της βεράντας μου και αυτό ήταν κάτι που ήθελα να κάνω απο πέρυσι. Και όταν κάνω τέτοιες δουλειές , έρχονται και εικόνες απο  τα παιδικά μου χρόνια και γενικά αυτό το νοικοκύρεμα που κάνει τη πλάτη να πονάει , τον αυχένα να μαγκώνει και τη μαμά μου να λέει - τί θές και παιδεύεσαι βρε Μαίρη?- εμένα με ψυχοθεραπεύει! Δεν έχει σημασία αν μπορώ να βρώ έτοιμα φτηνά καλύμμματα, που δεν θα τα βρώ βέβαια ακριβώς στις διαστάσεις που τα θέλω , σημασία έχει να το κάνω μόνη μου, απο την αρχή , απο τα σφουγγάρια...










Ήξερα ένα εργοστάσιο στον κάμπο του Παλαιοκάστρου που έχει σφουγγάρια, βάτες, γεμίσματα για μαξιλάρες και μαξιλαράκια και με το πατρόν μου λοιπόν πήγα και μου έκοψαν ότι ήθελα . Αυτό ήταν το πιο βασικό βήμα και το χρειαζόμουν γιατί τα παλιά μου είχαν χαλάσει, το σφουγγάρι τριβόταν και έβγαζε σκόνη παντού.
Τώρα μπορούσα να αρχίσω το πιο ευχάριστο βήμα, το ψάξιμο του υφάσματος.








Δέν πήγα μακριά, ώς τα ντουλάπια μου όπου έχω παλιές κουρτίνες και σεντόνια και αυτά αξιοποίησα και πολύ χάρηκα που το σκέφτηκα έτσι γιατι αυτές οι κουρτίνες μου ήταν απο γερό καλό βαμβακερό ύφασμα που ελπίζω να αντέξει παραπάνω απο 2 χρόνια , όσό άντεξε το παλιό που ξέβαψε εντελώς.






Και ήρθε η ώρα να κόψω τα μαξιλάρια μου . Και η μέρα ήταν όμορφη , ζεστή και ηλιόλουστη και στη βεράντα πήρα ένα ένα τα σφουγγάρια και τους έφτιαξα ένα πρώτο κάλυμμα απο γυαλιστερό ύφασμα να έχουν σαν εσωτερική φόδρα και να μπαίνει εύκολα το κάλυμμα γιατί δεν γίνεται να μπαίνει κατευθείαν στο σφουγγάρι το κάλυμμα,όποτε θέλεις να τα πλύνεις μαγκώνουν στο βάλε βγάλε.









Εδώ τελειώνει για λίγο  η περιπέτεια της ραπτομηχανής ....μέχρι το επόμενο ράψιμο!



Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Καλοκαιρινές εμπνεύσεις....πεδιλάκια βρεφικά!





Τα πεδιλάκια ήταν μία απο τις ιδέες που μου έδωσε μια φίλη....Μαίρη φτιάξε σανδαλάκια για να πλέξω για την εγγονούλα μου! Καμμιά φορά που το μυαλό κολλάει, -τί να πλέξω τώρα? -τα μηνύματα απο τις ιντερνετικές καλές φίλες μου δίνουν τη λύση . Έτσι έφτιαξα ένα απλό πάτο και μετά άρχισα το ψάξιμο του επάνω μέρους.














Πολλές λύσεις υπάρχουν και μου φάνηκε σωστό να κάνω πρώτα ένα κλασσικό πεδιλάκι που να κλείνει πίσω καλά για να συγκρατεί τις μαλακές φτερνούλες και μπροστά ...τί άλλο απο ένα λουλούδι!








Ξεκινάμε απο τον πάτο, κάνουμε 2 πάτους για κάθε πεδιλάκι και τους ενώνουμε με βουβά γαιτανάκια , έτσι είναι πιο σταθερό το πεδιλάκι.

Με βελονάκι νούμερο 4 και ανάλογο νήμα , πλέξτε 9 αλυσίδες ,

1ος γύρος= μπείτε στη 2η αλυσίδα απο το βελονάκι και πλέξτε 2 άρριχτα, στην επόμενη αλυσίδα 2 άρριχτα, άρριχτο στις επόμενες 4 αλυσίδες,  μισό ποδ στις επόμενες 2 αλυσίδες, 8 μισά ποδ στην τελευταία αλυσίδα, τώρα θα δουλέψουμε στην άλλη πλευρά της αρχικής μας αλυσίδας.....αντικρυστά σαν καθρέφτη, θα κάνουμε ότι κάναμε στην πρώτη μας πλευρά,  μισό ποδ στις επόμενες 2 αλυσίδες, άρριχτο στις επόμενες 4 αλυσίδες, 2 άρριχτα, στην τελευταία αλυσίδα, ενώστε με βουβό μπαίνοντας στο 1ο άριχτο  (24)

2ος γύρος=  2 άρριχτα στην 1η θηλειά,  2 άρριχτα στην επόμενη ,άρριχτο στις επόμενες 7 θηλειες, απο 2 άρριχτα στις επόμενες 6 θηλειές, άρριχτο στις επόμενες 7 θηλειες, απο 2 άρριχτα στις τελευταίες 2 θηλειές, ενώστε με βουβό μπαίνοντας στο 1ο άριχτο   (34)

3ος γύρος= απο 2 άρριχτα στις 2 πρώτες θηλειές , άρριχτο στις επόμενες 10 θηλειές , απο ψ, άρριχτο στις επόμενες 4 θηλειές,  άρριχτο στις επόμενες 10 θηλειές ,απο 2 άρριχτα στις τελευταίες 2 θηλειές , ενώστε με βουβό μπαίνοντας στο 1ο άριχτο (40)




Σήμερα όλη τη μέρα ήμουν στη βεράντα, τόσο ωραίος καιρός! 'Ηθελα και να ράψω καλύμματα για τις καρέκλες μου και προτίμησα να τα κόψω στο τραπέζι έξω που έβλεπα και καλά με το δυνατό φώς. 









Ο βασιλικός μου μεγαλώνει σιγά σιγά, κράτησα σπόρους απο πέρυσι και τα εσπειρα, βγήκαν μικρούλια μικρούλια, τόσο που δεν μπορούσα να τα πιάσω και να τα φυτέψω αλλά τώρα χάιρομαι που τα βλέπω να ψηλώνουν.
















Πεδιλάκια ....η συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση....λόγω κούρασης, φιλιά πολλά σε όλους!